Familyland

De twee bergen

We kunnen veel leren van de christelijke sekten om ons heen. Jawel, omdat een gezond geloof op vele punten gewoon de ware opponent vormt met wat zij stellen. Het zijn dan ook de sektaire voorgangers die een ramp meteen koppelen aan een rechtstreeks ingrijpen van God. Als de aarde beeft, dan is het God die haar geslagen heeft, verklaren zij zonder blozen. En, natuurlijk, zij hebben daar een gepast bijbelvers voor. Wat vind je van dit vers uit het boek Job? "Hij verplaatst bergen, voor men het merkt; in zijn woede stoot hij ze omver. De aarde schudt hij van haar plaats, zodat haar zuilen wankelen." 

Ziezo, op literalistische wijze wordt hier de kwade God opgevoerd; een God die straft via de pijnbank van de natuur. Als we verder lezen in literalistische modus wordt het erg spannend als blijkt dat ook de mens de capaciteit wordt toegeschreven om een berg te verplaatsen. "Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaadje, dan zullen jullie tegen die berg zeggen: “Verplaats je van hier naar daar!” en dan zal hij zich verplaatsen."

Macht over God

Het zou ons kunnen helpen als we tot ons laten doordringen dat we hier juist niet letterlijk moeten lezen. De eerste bergverplaatsing ten gevolge van diepgelovig gebed moet nog gebeuren. Evenzo ontbreken ook de bewijzen van teruggegroeide benen en armen alsook het tot leven wekken van overledenen, ook al zullen er zeker sekten zijn die dit luidkeels claimen. Dat hoeft ons echt niet te verbazen want fundamentalisme is namelijk 'macht uitoefenen over God'; het is bepalen wat God doet en wanneer. Sekten kunnen het dan ook niet laten om het einde van de wereld te voorspellen. Het zit in hun eschatologisch gemanipuleerd DNA.

God, die de macht heeft bergen te verzetten, Hij is immers Schepper, houdt zich daar niet mee bezig. Waarom zou Hij? Om de gebedstaal van een oudtestamentisch schrijver te bevestigen? Omdat Hij dan pas echt geliefd en aanbeden zal worden? Zaait God angst en vernieling of is dat eerder het kenmerk van Zijn tegenstander? 

De meester van de ziel

Is God dan de grote toeschouwer? Is Hij niet bij machte de bergen beter te grondvesten? Eerst en vooral moeten we opmerken dat God onzichtbaar is. En zelfs wanneer Hij incarneert, zien we dat Hij ten hemel vaart en opnieuw zijn onzichtbare Geest zendt. Dat zou eigenlijk al voldoende moeten zijn om te snappen dat God zich vooral met de ontastbare ziel van de mens wenst in te laten. Als Hij de natuur zou beroeren, dan enkel met het oog op de ziel.

En ja, we mogen geloven dat Jezus de scheppingsrealiteit heeft beroerd. Hij deed iemand opstaan uit de dood. Hij deed een boom verdorren. Hij stilde een storm en Hij genas vele zieken. De Kerk leert ons dat we daar niet aan moeten twijfelen. Hij manifesteerde wel degelijk zijn goddelijkheid maar altijd om een duidelijke reden. Om het geloof op te wekken: "Zie, hier is meer dan Jonah". "Gelooft Mij dan om de wonderen die Ik doe". Of om waar geloof te bevestigen. “Uw geloof heeft u gered”. 

De pedagogie van het kruis

Is het einddoel lichamelijke genezing? Is Hij de goddelijke dokter die geen enkel patient aan zijn lot overlaat? Is het einddoel van het luwen van de storm het wegnemen van het gevaar van de natuur? Neen! Dat is niet de zending van de Messias. Dat is niet Gods pedagogie. De pedagogie van het Kruis weerhoudt Hem juist om zich op te stellen als een superheld. De kinderen van een superheld kunnen namelijk niet groeien in zelfstandigheid en heiligheid. Waarom volharden tot aan het einde, waarom onze zaligheid bewerken, waarom ons eigen kruis opnemen als God diegene is die alles wonderlijk blijft oplossen?

God raakt af en toe de natuur aan en openbaart even de bovennatuur. Maar Hij is niet de mecanicien van de schepping, noch de verpleger van het sterfelijk lichaam. Ook Lazarus moest weer sterven. Wat God wil, is de ziel raken. Hij is de auteur van onze geest. Hij wil onze ziel terugwinnen als wij het zelf vrijelijk toelaten. En daartoe geeft Hij ons geloofskansen; trekt Hij onze aandacht. 

Het laatste teken

Maar we moeten weten dat God onze aandacht niet trekt door bergen te verplaatsen, noch door ze vast te houden. Hij trekt de aandacht van de wereld door zijn menswording. Hij valt neer als graan dat door de aarde opgeslokt wordt en er sterft. Hij daalt neer op de aarde om zelf mee te voelen wat het betekent om de grond te voelen beven, om bespuwd te worden, om ziek te worden, om ten onder te gaan aan de lichamelijke dood. Hij koos voor de grootst mogelijk vorm van empathie, namelijk, zelf mens worden en daardoor te moeten sterven. God trekt de aandacht door het Kruis en vervolgens door de Opstanding. Een ander teken moeten wij niet verwachten.

Wie gelooft dat God alles kan verhinderen, gelooft eigenlijk in een God die niet gekruisigd moest worden, en gelooft bijgevolg ook in een God die niet hoeft te kiezen voor de medelijdendende empathie. Zo’n gelovige staat weer alleen met zijn ellende en kan zo naast de agnost gaan staan, die God blijft verwijten dat die te ver afstand houdt.

Wie van God lichamelijke genezing eist, vergeet vergiffenis te vragen voor zijn zonden. En andersom, als wij Gods wil zoeken in nederigheid, dan kan het ons overkomen dat God even de natuurlijke orde beroert en ons een knipoog geeft, nog voor de eeuwigheid zich openbaart. Daarom moeten we blijven bidden.

De aarde, ondanks haar schoonheid en de momenten van euforie, blijft uitendelijk toch de bodem waarin voor elk mens een kruis klaar staat. We weten enkel niet wanneer. Alleen het geloof zal er ons op dat moment toe brengen het hoofd te draaien en in de ogen te kijken van een Lotgenoot die ons zegt dat het paradijs niet ver meer is.

De bevende hand van God

De acute hersenactiviteit van de christenen wereldwijd is bijna voelbaar, zo vlak na een grote ramp. Iedereen voelt de druk om zoiets onbegrijpelijks zo snel mogelijk te plaatsen want, eigenlijk kunnen we dit helemaal niet rijmen met ons beeld van een scheppende God, laat staan een liefhebbende God.

 

God creëert, Hij bouwt op, Hij breekt niet af. Maar is Hij niet Heer en Meester van zijn schepping? Draagt Hij niet de aarde in zijn hand? Was het diezelfde hand die lichtjes beefde? Misschien was Hij toornig en was de maat vol. Of neen, het zal misschien de satan zijn geweest, want van Gods tegenstander kan je natuurlijk wél het omgekeerde verwachten, namelijk, vernieling, angst en dood. Of is het toch God die het doet beven onder de voeten van zowel goeden als kwaden? Bovendien hebben wij allen gelezen dat Hij ooit opteerde voor een zondvloed. En dan stelt Jezus, ons deze vraag: "Denkt u dat zij schuldiger zijn geweest dan alle andere?". Hoe kunnen we dit alles met elkaar verzoenen? Ik neem even een aanloop.

Een begin zonder begin

Voor de meeste christenen - op de fundamentalisten na - wordt het stilaan duidelijk dat de schrijver van het boek Genesis niet gezeten was op een comfortabele satelliet om zo vanaf de eerste rij te aanschouwen hoe de Schepper 'die week' te werk ging. Wat we weten is dit: God staat aan de oorsprong van het leven; Hij is oorsprong; Hij is leven. Een gelovige ervaart hierin trouwens veel meer vrijheid dan een atheïst. De christen ontsnapt aan 'toeval' en 'wanhoop'. Het begin dat geen begin kent - paradox bij uitstek voor zowel gelovige als ongelovige - krijgt een gezicht voor een ontelbaar aantal mensen die niet anders kunnen dan niet niet-geloven.

Wij weten het niet

Als we dus al niet weten hoe God de kosmos en de aarde tot stand bracht en in stand houdt, dan mogen we niet verwachten dat we de mooie en de lelijke manifestaties van die kosmos kunnen inschatten. “Het is een vermoeiend verhaal waar geen mens iets over kan zeggen. Hij kijkt wel, maar ziet niets, hij luistert zonder iets te verstaan”, zegt de prediker. Daarom moeten wij biddend belijden. "Heer, wij weten het niet en zijn ook niet geschapen om het te kunnen weten."

Een ladder van hoop

Wij weten slechts dat God de tijd in de eeuwigheid heeft neergelegd; dat Hij een levende planeet heeft gewenst en de wetten van de kosmos heeft bepaald. Daarbij kunnen we afleiden dat als 'tijd' inderdaad tijdelijk is, dat ooit de natuurwetten zullen opgaan in de bovennatuur. Dit tranendal heeft zicht op een verre ladder, waarlangs engelen opklimmen en neerdalen. Ook voor ons komt ooit de tijd om deze ladder te beklimmen. Sommigen hoeven zelfs niet te klimmen en bevinden zich plots, totaal onverwacht in een nieuwe dimensie waar geen vernieling meer te bespeuren valt. Ze zijn aangekomen, maar niet zonder kruisiging.

God is geen superheld

Vanuit ons begrensd perspectief - een perspectief dat ons zo geschonken is en begrensd mag zijn - mogen we stellen dat God niet bepaalt hoe hard de zon schijnt, hoe hevig de wind waait en hoe machtig de zee beukt. God schept wat zon is, wat stof, wind en water is, en laat de kosmos de vrije loop. De kosmos bepaalt wanneer de zon verwarmt en wanneer zij verbrandt. De kosmos bepaalt wanneer water doet leven en wanneer water doet verdrinken. De kosmos bewijst ons dat er een tijd is om af te breken en een tijd om op te bouwen. Verder moeten wij besluiten dat niet God, maar de mens een invloed uitoefent op de kosmos. De mens is vrij. De mensheid is vrij en haar acties blijven nooit zonder gevolg.

Is de mens dan machtiger dan God? Wat deze wereld betreft, wat dit begrensd tafereel in de kosmos betreft, is het antwoord een ontnuchterend "ja". God bezit de kosmos; de kosmos bestaat in Hem, maar wat daarbinnen gebeurt, is een vrije opvoering waarin het scenario stap voor stap wordt geschreven. De mens is vrij.

Ja maar, is God niet sterk en machtig en tot alles in staat? Wie gelooft er nu in een zwakke godheid? God moet toch voor alles een oplossing hebben? Wel, hoe tegenstrijdig dit ook moge klinken, dat is het godsbeeld van de ongelovige. Atheïsten bepalen hun ongeloof op basis van een God die altijd alles kan en het vervolgens niet doet. Zij vechten tegen een nalatige superheld. 

Een berekend risico

Christenen zijn totaal anders. Zij geloven in een God die kan kiezen om zwak en medelijdend te zijn. Maar waarom zou Hij dat doen? Omdat de mens anders is dan de kosmos. De mens is bekleed met vrije wil. De mens kan zich aan de wetten houden of juist niet. Hierdoor neemt God het risico van falen en lijden. Hierdoor kan zelfs de goede kosmos aan het wankelen gebracht worden. Gelukkig vereist de liefde dat Gods risico een berekend risico is. God voorziet een verzoenende component. De goddelijke solidariteit zal de lijdende ziel niet minachten.

De goddelijke solidariteit

God gaat zelf deelnemen aan het lijden en opteert voor de macht van de zwakheid. Oordeel zelf. God is altijd onzichtbaar, blijft op de achtergrond en moet altijd via bemiddeling optreden. Wanneer Hij dichtbij komt, zo dicht als een mens dat kan, doet Hij dat opnieuw onopvallend. Denk maar aan kerstmis. En uiteindelijk wordt Hij door de mens vermoord. Zo is God. Hij schenkt ons vrije wil en wordt zo een slachtoffer van de mens. Hij dringt binnen in de tijd; participeert in het menselijke en verlost binnen de grenzen van zijn eigen kosmos. Als een nagel een mens kan doden, dan zal die nagel ook God doden.

God is niet de almachtige conciërge van de kosmos. Hij is de almachtige deelgenoot van de mens. Hij verklaart dat slachtoffer zijn, ons ten beurt kan vallen in de onvoorspelbaarheid van de kosmos en doet ons voor hoe we dit moeten dragen. Hij openbaart ons dat Hij Heer en Meester is van de ziel en dat een tsunami ons daar niet kan raken. God vertelt ons hoe wij in verbinding kunnen treden met Hem, te midden van zegen en te midden van vloek. Hij trekt het lijden en de dood binnen in de bovennatuur alwaar Hij het omvormt tot eeuwig leven. Hij is het historisch bewijs van levensechte opstanding.

Ontegensprekelijk wordt vandaag opnieuw bewezen dat de kosmos kreunt. De aarde waar de mens heerst, wordt omgevormd tot een landschap met ontelbare kruisen. En wie zal zeggen hoeveel kernproeven, milieuvervuiling en bloedvergieten de kosmos nog kan slikken. Maar zolang de tijd loopt, wacht de lijdende Dienstknecht ons op aan het einde van de ladder waar de zielen, gelouterd in het aardse tranendal, de hemel zullen maken tot een plaats waar echte liefde kan bestaan en waar God uiteindelijk de tranen van elk aangezicht zal wissen.

Vasten en euthanasie

Praktiserende katholieken weten dit uit ervaring: wanneer je plant om ten volle te genieten vlak voor een tijd van onthechting, dan lukt dit niet. Die laatste vette dinsdag vlak voor de vasten, of vlak voor een streng dieet, wordt nooit wat je er van kon voorstellen. De honger is veel te snel gestild. Meer nog, je hebt die dag ogenschijnlijk minder honger, op de koop toe!

Ik ken iemand die vorige week vanuit Portugal moest afreizen wegens de geboekte dood van haar moeder die de ouderdomskwaaltjes beu was. Het was genoeg geweest.

Durf eens mee in te treden in de "vette dinsdagavond" van iemand die een afspraak geboekt heeft met de euthanasiespuit. Voel de constant circulerende gedachte van "nu levend, straks dood" in het hoofd. Het gevoel van verlies dat moet weggedrukt worden. Weggedrukt met het nihil van "voor altijd gedaan". Het rondkijken voor de laatste keer naar de dingen. En ook naar de mensen die je uit keuze achterlaat. Verplicht afscheid nemen met voorbedachte rade. Een oneindige stroom aan tegengestelde gedachten met als plan om plots, op het voorlaatste moment, alle gedachten te stoppen, een laatste maal in te ademen, en ... dan gebeurt het.
 
Ik probeer het mij voor te stellen wat het moet zijn als je er van overtuigd bent dat dit je allerlaatste dag is, voor eeuwig. Genieten? Totaal onmogelijk. Genieten zit namelijk niet in het moment. Het zit in de context van een moment. Een context waarin dit mooi moment kan gekoppeld worden aan nog te verwachten mooie momenten. Genieten kan je enkel als je weet dat dit niet je laatste hap is, niet de laatste fles, niet de laatste portie, niet je laatste avond. Genieten kan je ook niet als je weet dat je bedroefden achterlaat. En ook niet als je weet dat er nog heel wat genoten zal worden in jouw eeuwige afwezigheid.
 
Maar het gaat niet om genieten, zullen sommigen zeggen. Het gaat er om het lijden geen kans te geven. Maar wat staat er tegenover leed? Inderdaad, genot. Als er op dit cruciaal moment geen genot is, dan heeft het leed nog steeds de overhand. Zelfs een hevig afscheidsfeest kan dat niet camoufleren. Iemand met euthanasie in de gedachte kiest voor een abstract soort lijden. Hij kan niet genieten. Nooit meer.
 
Wanneer je ziek bent, wanneer sterven plots tot de mogelijkheden behoort, vind je geen genot in het rijkelijk vloeien van wijnen, of in vleselijke uitspattingen. Wanneer sterven op het toneel verschijnt, is genieten eerder een dronk water in plaats van een droge mond. Gewoon de aanwezigheid van mensen die jou graag zien.
 
De euthanasiespuit is geen glas wijn. Het is zelfs geen dronk water. Het is dodelijk vergif. Een dosis, ingespoten op jouw verzoek. Het stond op de agenda. Het neemt de droge mond niet weg. Het stokt je adem, alsof iemand je net vergiftigd heeft. Je ogen gesloten, maar je ziel kijkt verder en ziet de prik van de verdoving. Je lichaam slaapt, maar je ziel ziet de volgende stap, de toediening van het vergif en het effect op het lichaam. Je ziel neemt afstand van dat lichaam dat daar nu bewegingsloos ligt met een hart dat niet meer klopt. Wat je ziel nu beleeft staat niet in de boeken van jouw filosofie. Is dit de dood omzeilen? Op dat moment verlaten de omstanders de kamer.
 
Toen bij Dr. Sylvie Menard, één van de meest vermaarde oncologen in Europa, botkanker werd geconstateerd, heeft zij haar euthanasiestandpunt grondig herzien. Zij ontdekte dat voor een zieke de dood plots meer wordt dan een begrip en zij besluit: "vandaag is iedere kans op leven waardevol voor mij”. “Zelfs als je niet alles meer kunt en je aan bed gekluisterd bent, maar nog steeds de genegenheid van je familieleden ervaart, blijft het naar mijn mening zelfs in die omstandigheden de moeite waard te blijven leven". (KN/CNA)
 
Ik getuig met overtuiging, samen met Dr. Sylvie Menard, dat een ziek mens, nog niet besmet door het nihilisme, nog wel kan genieten, tussen de harde momenten door van het leven want de dood is een deel van het leven. Een leven dat je niet alleen moet dragen. Een leven waarin je niet de onmenselijke verantwoordelijkheid draagt om het programma van je laatste dag op te maken.

De ene excorcist tegen de andere.

Zegt de ene excorcist tegen de andere: "Wil ik toch eens proberen met een aspirinneke?"

Ook de bijbelkenners van Jezus' tijd maakten een straffe denkfout. Ze dachten dat de satan zich zoveel afleidingsmanoeuvers kon permitteren dat het best eens zou kunnen dat hij zichzelf zou uitdrijven om zo de chaos nog wat op te krikken. "Klopt niet" zegt Jezus. "Hij doet dit niet omdat hij weet dat dit zijn ondergang zou betekenen. Let dus op wat ge insinueert." Jezus maakt heel duidelijk dat dit een erg gevaarlijke uitspraak is en kan leiden tot geestelijke ondergang. We komen uit bij de beangstigende 'zonde tegen de heilige Geest'. Bij die zonde verdwijnt alle hoop. Bij die zonde geeft zelfs God het op. 

Het mag wel duidelijk worden wat deze zonde is. Het is God zien en 'duivel' roepen. Het is 'zwart' ontwaren en 'wit' belijden. Het is het eeuwige als onbestaande verklaren. Het is tegen God zeggen dat je atheïst bent. Want er zijn mensen die het bestaan van God niet meer kunnen geloven - soms om begrijpelijke redenen - en dan zijn er mensen die zich inspannen om het Hem regelmatig te vertellen, door de strijd aan te gaan met kerk en geloof. Als we zien wat Jezus hierboven zegt, dan ziet het er voor sommigen niet goed uit. Maar evengoed moet ik denken aan die evangelisten die hun 'wonderen' aan God toeschrijven terwijl hun leven openbaart dat zij het wonder van huwelijkstrouw net gemist hebben. Deze gods-charlatans zijn helemaal geen zegen voor het christendom. Zij zijn de werktuigen van een andere heer.

Wij kunnen nooit oordelen. Toch niet wat iemands uiteindelijk bestemming betreft. De Kerk doet dan ook enkel aan heiligverklaring en niet aan het omgekeerde. Naarmate de Kerk meer van Gods barmhartigheid ontdekt, verwoordt zij steeds sterker de grote hoop dat ook ongedoopten en mensen die ver van Christus lijken af te staan, kans hebben om uiteindelijk bij God uit te komen. Maar toch blijft daar die onvergeeflijke zonde staan. Jezus begon er zelf over. "Ik kan zelfs godslasteringen vergeven, maar als iemand lastert tegen de heilige Geest, verdwijnt elke hoop."

Terwijl neemt het hardnekkige atheïsme maar toe en lasteren jongeren de heilige Geest. Jawel, ze leggen het zelfs vast op YouTube. Hoe toevallig dat vandaag vele krachttermen 'holy' verklaard worden door een ongelovige cultuur. God wil iedereen redden, maar de mens zal toch een beetje moeten opletten en zich gaan oefenen in matigheid en voorzichtigheid. Het is één ding om aan God te twijfelen, maar Hem satan noemen, bespotten of Hem onbestaande uitroepen zal een eeuwigheid van verschil uitmaken!

"Voorwaar, Ik zeg u:
alle zonden zullen aan de mensen vergeven worden,
ook alle godslasteringen die zij uitgesproken hebben,
maar als iemand lastert tegen de heilige Geest,
krijgt hij in eeuwigheid geen vergiffenis;
hij is bezwaard met een eeuwig blijvende zonde.”

Daar gaat Jezus

Daar gaat Jezus. Hij loopt naar het meer. Je zou zweren dat het een gewone man is. Hoeveel keer per dag zou hij niet denken: “Zie mij hier lopen. Niemand die ziet dat ik recht uit de hemel kom.” En toch moet hij daar de mensen van overtuigen; de aandacht trekken, aan het denken zetten. “Begrijp je mij wel? Neen? Kijk dan wat ik doe. Ik wil je doen nadenken over God. Hij is een echte Vader. Trouwens, ik ben zijn zoon. Kan jij ook worden. Geloof het of niet.” 

Soms ziet hij iemand zitten en daagt hij uit: “Volg Mij, als je durft”. Dat zegt hij niet tegen iedereen, want niet iedereen is geroepen om voluit te gaan. Ze mogen hem wel volgen, om te kijken wat Hij nu gaat doen. Maar tegen de avond gaan die mensen gewoon weer naar huis, naar hun eigen gezin. Hopelijk zijn ze geïnspireerd en sturen ze hun levensstijl wat bij. Maar als hij je aanspreekt met de woorden “volg mij”, dan moet je tot veel bereid zijn en alles achterlaten. Niet min. Het betekent dat hij leiderskwaliteiten en offerbereidheid in je ziet. Jezus volgen; da’s niet gewoon.

Hij zegt: “Kijk naar mij, ik geef mij volledig en altijd. Ik blijf zelfs alleen. Kan jij dat ook? Want er zullen mensen zijn die niet zullen trouwen omdat ze enkel mijn Koninkrijk zullen dienen. De wereld begrijpt dit niet. Maar als ik het kan, kan ik het ook in jou bewerken.”

Jezus loopt naar het meer. Sommigen volgen hem, anderen zien hem voorbij gaan en keren dan terug naar hun vertrouwde kleine wereld.

(naar Mc 2:13-17, Mt 19:12)

Zo typisch, die heiligen ...

Ik kwam de trap af en zag, zoals elke dag, een klein prentje van Moeder Teresa. Zo typisch, die heiligen; ze zijn er, zonder opdringen. Je kan naar hen kijken, je kan ze negeren. Je kan hen om hulp vragen, of hen gewoon voorbijgaan. Soms zie je ze niet, en soms ben je dankbaar voor hun stille aanwezigheid. Ze zijn hier bij ons, maar ze zijn vooral in de hemel, bij God.

De hemel is vol. Vol van interessante mensen, die allemaal, met hun verschillende karakters, door de straling van God vernieuwd zijn. Het is niet meer zoals hier, waar het karakter en het persoonlijkheidstype voor een groot deel bepalen of je iemand graag hebt of niet, want door Gods heiligende hulp zijn zij daaraan voorbij. Ze zijn verheerlijkt en daarom zijn het echt heerlijke mensen die gezonden zijn om ons te helpen om de weg met Jezus te gaan. 

Ik stel voor dat we elke ochtend onze symbolische trap afgaan, de heiligen opmerken, en dan op weg gaan, met oog voor de ‘kapellekes’ langs de weg en de vriendschapsband met hen verdiepen. Of ga je liever alleen door het geestelijk leven? Dat zou spijtig zijn. Sla hun vriendschap niet af door inertie, onaandachtigheid en geslotenheid. Herken de dagelijkse impulsen van de hemel. Onze broeders en zusters willen ons aanmoedigen om de druk van de doelloosheid en de dingen die onze geest hinderen van ons af te schudden. Het zal ons helpen om de geloofsreis verder te zetten.

De kinderen van het aardse traject en de kinderen in de hemel, zij die de strijd voleindigd hebben, vormen één familie. Wil je de Vader behagen? Toon Hem dan hoe goed zijn kinderen met elkaar omgaan. Want wat is er beter dan broeders en zusters die eendrachtig samen door het leven gaan? Het is als kostelijke olie op het hoofd, als dauw die neerdruipt op Gods berg. Daar schenkt de Vader zijn zegen, namelijk echt leven, voor altijd.

Weerbaarheid

Bij gebrek aan liefde dan maar investeren in weerbaarheid? Neen, laat ons alles geven voor de liefde in het gezin!

Ik ben blij dat ik voor u lijd ...

Ten gevolge van een vraag op Twitter, nam ik even de tijd om dit vreemde bijbelvers nog eens onder de loep te nemen.

Ik ben blij dat ik nu voor u lijd en dat ik in mijn lichaam mag aanvullen wat er nog aan Christus’ lijden ontbreekt, ten behoeve van zijn lichaam, de kerk, waarvan ik de dienaar ben. - Kol 1:24

Merk op dat St. Paulus dit eigenlijk langs de rand vermeldt in een poging om zijn positie te duiden. Hier wordt, zoals in alle brieven en op vele plaatsen, aangetoond dat er naast de heilige Schrift een even grote heilige Overlevering bestond. Het volledige verhaal bestond in de leer en mondelinge verkondiging van de Apostelen en diegenen die de onderwijzende macht via handoplegging van hen ontleenden. Stukken van dit verhaal vonden ook hun weg in geschriften die honderden jaren later door de bisschoppen als canoniek werden bestempeld.

In het aansluitend vers bevestigt St. Paulus trouwens dat het zijn taak is om die boodschap in al haar volheid te verkondigen. Bovenstaand schriftvers is misschien wel bijzonder 'vol', maar het wordt zeker niet uitgebreid theologisch uitgediept. Het is eerder een gebalde uitroep van een leer die in haar volheid mondeling werd verkondigd. Er alles over neerschrijven was duidelijk slechts een optie. Maar er zijn wel heel wat schriftplaatsen waar dit gegeven op gelijkaardige wijze opduikt.

Terug naar de begintekst. Als we ons soms afvragen wat de zin is van die hoofdpijn, dat misverstaan worden, dat verlies, die holocaust, die zondeval, dan kunnen wij in dit vers een antwoord vinden.

Wanneer Christus het dragen van het Kruis anticipeert, laat Hij nooit na om zijn volgelingen er op te wijzen, dat ook zij hun kruis zullen moeten dragen. In het hoofd van God was het dus van in den beginne zo, dat de verlossing der wereld zowel een offer zou worden voor de Christus als voor zijn broers en zusters. "Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon, die de eerstgeborene moest zijn van talloze broeders en zusters." (Rom 8:28,29)

Uiteindelijk wordt Gods tegenstander overwonnen, zowel door het bloed van het Lam, als door het getuigenis van zijn volgelingen die het martelaarschap aanvaard hebben. (Op 12:11)

Paulus herhaalt op een andere plaats dat wij volop delen in het lijden van Christus en voegt er aan toe dat wanneer hijzelf verdrukt wordt, dit tot onze troost is en zelfs tot onze redding! (2 Kor 1:5,6)

Nu wordt het stilaan duidelijk dat het verlossingsplan in Christus van die aard is, dat er in Hem, in aanhechting, in continuïteit, een gedeelte wordt vervuld door hen die in Christus gedoopt zijn en aldus geroepen zijn om Hem na te volgen. Als er iets 'ontbreekt' aan het lijden van Christus, betekent dit dat Jezus dit zelf bewust heeft gewild. Zijn lijden was ten volle, maar het was zelfs zo volledig, dat de deur werd geopend opdat ons lijden nu ook een betekenisvolle plaats kan krijgen. De kerk wordt niet voor niets het Lichaam van Christus genoemd. Als Hij lijdt, dan zullen ook wij lijden. Maar, en dat leren wij vandaag van St. Paulus, dit lijden is ten behoeve van de Kerk! Het is niet voor niets.

Als wij dit inzicht durven omhelzen, zal de boodschap van Christus en de Apostelen als vanzelf bijzonder helder worden en hebben we hiermee de sleutel te pakken die het mysterie van het lijden gedeeltelijk zal ontgrendelen. In eerste instantie is het ontnuchterend, want we ontkomen niet aan het lijden, wat sommige leugenachtige voorgangers ook beweren, maar anderszijds is er ook de ontluiking van een bijzondere hoop:

"Samen met Christus zijn wij erfgenamen: wij moeten delen in zijn lijden om met hem te kunnen delen in Gods luister." (Rom 8:17)

Money, Sex & Power

 

Geld, seks en macht, ze kleven aan mekaar. We weten dat.

 

Geld

Tenzij je een Franciscus bent, is geld niet weg te denken in zelfs de meest edele projecten. De Kerk en vooral de leidinggevende figuren in de Kerk moeten dus op hun hoede zijn. De weg die we moeten betreden is die van de verwachtende armoede. "Heer, wij hebben niets. Als U het ons niet schenkt, dan willen wij dat aanvaarden. Maar als U toch voorziet, geef ons dan eerst de deugd. De deugd alleen kan geldmisbruik vermijden en zelfs onmogelijk maken. Maar alvorens U ons de deugd schenkt, geef ons eerst het hart van een kind dat biddend leert te vragen."

 

Macht

Tenzij je een broeder Laurent bent, is macht niet weg te denken in zelfs de meest noodzakelijke instituten. Macht geeft daadkracht. Niet iedereen is hierop verlekkerd en laat macht graag aan zich voorbijgaan omdat het een grote verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Anderen gaan de uitdaging aan. Er is nu eenmaal een reële behoefte aan sterk leiderschap. Dus de verzoeking van machtsmisbruik, ook in de Kerk, is reëel. De weg die we moeten betreden is die van ontredderde nederigheid. "Heer, dit zagen wij niet aankomen. Zie ons hier ontredderd staan. Kan u dit gevoel doen overstromen in echte nederigheid? Geef ons dan die deugd, het bewijs van kleinheid. Maar alvorens U ons de deugd schenkt, geef ons eerst het hart van een kind dat biddend leert te vragen."

 

Seks

Tenzij je in een andere wereld leeft, is seks niet weg te denken. Het zit namelijk in de scheppingsorde. God heeft het zelf gemaakt. Het is een wel ommuurde tuin met 2 toegangskaarten. De wereld ziet dat anders: "Breek doorheen die muur wanneer en hoe je wil." Hoe kan die visie van de wereld een weg vinden binnen de Kerk? Hoe kan zij binnendringen? Via machtsmisbruik. Seksueel misbruik is het product van pervers machtsmisbruik in zeer besloten 'zorgende' kring. "Ik zorg voor jou en jij voor mij". Dat verklaart waarom dit misbruik meer voorkomt in het gezin en in de zorgsector of het verenigingsleven. Een geperverteerd gevoel van "ik heb de zaken onder controle", opent de optie voor geperverteerde seksualiteit. Ook al gebeurt dit in verhouding minder bij ambtsdragers in de Kerk, toch zullen we de vernedering niet kunnen ontlopen, want wanneer een actief lid van de Kerk de waarheid omruilt met leugen en de deugd omruilt met zonde, en zorg omruilt met misbruik, dan zal het Lichaam van Christus die nagel voelen. "Heer laat ons die verwondende nagel maar voelen. Laat de pijn zich vertalen naar een mystieke vereniging met onze lijdende Verlosser. Laat ons daar de verborgen genade vinden die ons, wonder boven wonder, in staat stelt om echte zorg te schenken aan onze naaste. Geef ons dan die deugd van reine dienstbaarheid. Maar alvorens U ons de deugd schenkt, geef ons eerst het hart van een kind dat biddend leert te vragen."

 

Money, Sex & Power

Geld, seks en macht, ze kleven aan mekaar. We weten dat. En vandaag betekent dat, dat wij als rooms-katholieke kerk een diepe buiging zullen moeten maken naar eenvoud, reinheid en nederigheid. In die context mogen we bijzonder dankbaar zijn dat we een aartsbisschop gekregen hebben die deze evangelische raden bijzonder ter harte blijkt te nemen. Een menselijke leider die op nederige wijze dichtbij wil zijn en daarmee het algemeen priesterschap bevestigt. Hij draagt het Kruis mee. Maar ook wij christen-gelovigen zullen mee het Kruis moeten dragen. Gods Geest zegt ons het volgende doorheen het laatste concilie:

 

De gelovige is ten volle Kerk

Omdat Jezus ook door de leken zijn eigen getuigenis en dienstwerk wil voortzetten, stimuleert Hij hen voortdurend tot ieder goed en volmaakt werk. Hij doet ze delen in zijn priesterlijke taak tot eer van God en tot heil van de mensen. Vandaar dat de leken zo wonderbaar worden geroepen om steeds overvloediger vruchten van de Geest voort te brengen. Al hun werken immers, gebeden en apostolische initiatieven, hun huwelijks- en gezinsleven, hun dagelijkse arbeid, hun geestelijke en lichamelijke ontspanning, en zelfs de moeilijkheden van het leven, mits men die geduldig draagt, worden geestelijke offers, die bij de viering van de Eucharistie aan de Vader worden opgedragen samen met het offer van het Lichaam des Heren. (uit Lumen Gentium 4, art 5)

 

De nagel die wij voelen, is de reminder die jongens en mannen nodig hebben om weg te doen met onreinheid in gedachte of daad. Het is de reminder die meisjes en vrouwen nodig hebben om weg te doen met roddel en negatief gepraat. Het is de reminder die priesters nodig hebben om dieper in te treden in gebed en offer en om transparanter naast de leken te gaan staan. Laat de pijn van die nagel ons, gelovigen, brengen tot een gehoorzaamheid aan de boodschap van paus en bisschop. Niet zozeer om het aanzien van hun persoon, maar om hun boodschap welke is de boodschap van Christus. Gehoorzamen aan de geloofsleer is deze toepassen en ze vervolgens delen met de ontredderde wereld.

 

Heer, wij willen deze gekruisigde Kerk graag zien opstaan. Wees ons dan genadig!

Barmhartigheidszondag 2010

Hieronder vind je het negendagengebed dat begint op Goede Vrijdag. En daaronder een uitleg rond het feest van Barmhartigheidszondag.

In de parochie van Onze-Lieve-Vrouw-Waver:

1) 10:30 Hoogmis Barmhartigheidszondag
2) 12:00 Gezellig samen eten (parochiezaal)
3) 14:45 Duiding: 'Wat geeft God op Barmhartigheidszondag?' (kerk)
4) 15:00 Aanbidding met het kroontje van barmhartigheid, muziek & biechtgelegenheid

Vier de Mis bij ons of in je eigen parochie, maar sluit zeker aan om 14:45 om het geschenk van dit kerkfeest niet te missen.

Komen jullie ook?

Hoe zit het nu met die Barmhartigheidszondag?

Hoe concurreer je met Pasen? Onmogelijk! Er is maar één Goede Week en de Opstanding is het bewijs en de hoop dat we na ons vallen en opstaan hier op aarde voor altijd mogen 'opstaan'. Als Hij verrijst, dan zullen ook wij verrijzen!

Maar hoe zit het dan met die Zondag van Gods Barmhartigheid? Deze situeert zich een week later, op beloken pasen, overduidelijk na de climax?! Waarom dus daar nu al de aandacht op vestigen?

Wel, de climax, de verrijzenis, bevat de kracht voor de rest van het kerkelijk jaar, voor de rest van onze feesten in de Kerk. De tijd staat niet stil en zeker niet de kerkelijke tijd. Er moet van de bron van de paas-genade gedronken worden en als het aan God ligt, op excessieve, bijna overdadige wijze. Gods aanbod is altijd groter dan de vraag. Het kan niet op! De genade is zo moeilijk te missen op de zondag van Gods Barmhartigheid, ware het niet voor ons log hart en ons gebrek aan focus op de belangrijke dingen.

Veertig dagen bereiden ons voor op de climax, op Pasen. En negen dagen bereiden ons voor op de bijzondere paas-genade die een week later volgt. Aan de hand van een negen-dagen-voorbereiding, houden we ons klaar voor een ware geestelijke reset.

Let nu op hoe de paas-genade zich manifesteert op Barmhartigheidszondag. Het gaat er bij Jezus altijd om, dat we ons hart bekeren en ons in zijn armen werpen, een echte terugkeer en communio met Hem. De Kerk, als lichaam van Christus, spreekt dus diezelfde boodschap: Bekeer je doorheen een goede biecht en verenig je met Christus doorheen de eucharistische communie.

Maar op de dag van Barmhartigheid ontvangen we méér dan vergeving van zonden! Onze ziel wordt ook op zulk een wijze gereinigd dat we meteen de hemel kunnen binnentreden alsof we op die dag voor het eerst gedoopt werden. Deze genade is dus gelijkwaardig aan de genade verkregen bij het ontvangen van het sacrament van het Doopsel. Dit is bijzonder!

Deze kans wordt je slechts één maal per jaar aangeboden en dit nog maar sinds het jubeljaar 2000 toen paus Johannes Paulus II dit feest instelde. Om ten volle te kunnen genieten van de prachtige gaven die de Heer ter gelegenheid van dit feest schenkt, moeten we die dag:

• in staat van genade zijn door een goede biecht te spreken
• op deze dag de eucharistische Communie ontvangen
• een volledig vertrouwen in God (inwendig) uitspreken
• op die zondag de barmhartige Jezus vereren in de Kerk (plaats de icoon)
• de keuze maken om het komende jaar een actieve liefde tot de medemens te beoefenen

De voorbereiding op het feest van Barmhartigheid begint op Goede Vrijdag. Negen opeenvolgende dagen bidden we enkele korte gebeden. Laat deze uitnodiging niet onbeantwoord. Vanaf Goede Vrijdag kan je hier de noveengebeden, dag na dag, volgen.

De Schreeuw tot God als Vader

De schreeuw tot God als ‘Vader’ in het Nieuwe Testament is niet een kalme erkenning van een universele waarheid over Gods abstracte vaderschap.

Het is de schreeuw van een kind die een nachtmerrie heeft. Het is de schreeuw van woede, vrees, ineenschrompeling wanneer je wordt geconfronteerd met de verschrikking van de ‘wereld’ - maar niet eenvoudig of uitsluitend als protest, ook als vertrouwen.

‘Abba Vader’, alle dingen zijn mogelijk voor u.

—	Rowan Williams, Aartsbisschop van Canterbury

via eeuwigheid.tumblr.com

Zij schrokken toen ze in de wolk terechtkwamen

De wolk en de eucharistie
 

Luister hierboven mee naar de homilie van de 2e vastenzondag door Vader Karl Abts, parochiepastoor van O.-L.-V.-Waver. 

Ongeveer een week na deze woorden nam Hij Petrus, Johannes en Jakobus mee en ging Hij de berg op om te bidden. Terwijl Hij aan het bidden was, veranderde Hij van uiterlijk en werden zijn kleren stralend wit. Ineens waren er twee mannen met Hem in gesprek. Het waren Mozes en Elia, die in heerlijkheid verschenen en over zijn heengaan spraken, de voleinding van zijn leven in Jeruzalem. Petrus en de anderen waren overmand door slaap; toen ze wakker werden, zagen ze zijn heerlijkheid en de twee mannen die bij Hem stonden. Toen die weer van Hem wilden weggaan, zei Petrus tegen Jezus: ‘Meester, het is maar goed dat wij hier zijn; laten wij drie hutten maken, een voor U, een voor Mozes, en een voor Elia.’ Hij wist niet wat hij zei. Terwijl hij nog sprak, kwam er een wolk die hen overdekte; ze schrokken toen ze in de wolk terechtkwamen. Uit de wolk klonk een stem: ‘Dit is mijn uitverkoren Zoon; luister naar Hem.’ Toen de stem klonk, bleek Jezus alleen te zijn. Zij zwegen hierover en vertelden destijds aan niemand wat ze hadden gezien.

Kinderdoop

Zo jong zijn en zo'n toffe ouders hebben dat die er voor zorgen dat je zonder enige verdienste in Gods volk wordt opgenomen!

Naar de Kerk

De Kerk is daar waar God sacramenteel geëerd wordt. De Kerk bestaat dus uit vele kerkgebouwen. Naar de Kerk gaan, is bijgevolg één van de vele gebouwen kiezen.

Een sacrament wek je niet op. Je gaat er naar toe. 

Tien geboden van de dokter

 

De Brugse dokter Koen Vandewalle heeft dertig jaar ervaring met vastentherapie. Wie echt wil vasten, raadt hij volgende tips aan die de gezondheid ten goede komen:

• Drink onmiddellijk na het opstaan 25 centiliter water.
• Doe na het opstaan 5 minuten turnoefeningen, liefst in de buitenlucht.
• Neem daarna een wisseldouche: 2 minuten warm water, dan 10 seconden koud en opnieuw.
• Eet uiterst traag: een mondvol per minuut en een slok per 10 seconden. Geen tussendoortjes.
• Wat je eet, moet volwaardig voedsel zijn, biologisch geteeld en zeer gevarieerd.
• Wees zeer sober met vlees, suiker, koffie, frisdranken, alcohol, tabak en televisie.
• Drink tussendoor veel water of kruidenthee, liefst tot 2 liter per dag.
• Veel rusten is noodzakelijk. Ga vroeg slapen en hou eventueel een siësta.
• Wie lang gezond wil leven, moet veel in de buitenlucht vertoeven. Een uur per dag wandelen, fietsen of werken in de tuin valt aan te raden.
• Ga vredelievend en vreugdevol door de dag, want er is zoveel om dankbaar voor te zijn. (EVL)

Met toelating overgenomen uit Tertio 523

Smeekgebed voor de christelijke eenheid

Heer Jezus Christus, Gij hebt voor ons gebeden, dat wij één zouden zijn, zoals Gij één zijt met de Vader. Voor ons gebrek aan vrede en eenheid:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het gebrek aan aandacht voor het woord dat van uw goddelijk Hart is uitgegaan: “Ik heb nog andere schapen die niet van deze kudde zijn; ook hen moet Ik leiden en zij zullen luisteren naar mijn stem”:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het vaak spottende, kleingeestige of overdreven twisten met onze mede-christenen, voor ons gebrek aan soepelheid en onze harde oordelen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor alle gewelddaden, vroeger en zelfs nu nog door ons gepleegd jegens onze christelijke broeders:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor alle niet gerechtvaardigde, beperkende maatregelen die we ten opzichte van elkaar hebben genomen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor de hoogmoed en zelfoverschatting die ons gedrag tegenover onze mede-christenen eeuwenlang hebben gekenmerkt en ons onbegrip ten opzichte van hen:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor ons slechte voorbeeld dat de uitwerking der genade in hun harten heeft vertraagd, verminderd of teniet gedaan:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Voor het verzuim van een veelvuldig, vurig en broederlijk gebed voor elkaar:

    Schenk ons vergiffenis, Heer.

Ondanks de beperkingen van onze verstandelijke en geestelijke vermogens:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Ondanks onze verscheidenheid van taal, ras en volk:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Ondanks onze onwetendheid, vooroordelen en natuurlijke afkeer:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Tot uw meerdere eer en glorie:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Terwille van de overtuiging van het goede en de waarheid:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Opdat er slechts één kudde zal zijn en één herder:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Om de hoogmoed der duivelse machten te beschamen:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Opdat er vrede heerse op aarde:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Om het hart van uw Zoon te verblijden:

    Leid ons tot eenheid, Heer.

Abbé Paul Couturier (1881-1953)

Het Onschuldige Leven (28 december)

Katholieken vieren op 28 december het feest van de heilige onschuldige kinderen. Daarom is het zo mooi om net op die dag extra aandacht te hebben voor het ongeboren leven dat zo veel gedood wordt nog voor het het levenslicht kan zien.

Ik zou u willen vragen om op 28 december te bidden voor dit ongeboren leven. We bidden voor de slachtoffers van abortus - dat zijn er 18.000 per jaar in ons land en dat al twintig jaar lang - en ook voor de ongewenst zwangere meisjes en vrouwen. Dat zij mogen kiezen voor het leven en dat ze goede begeleiding mogen vinden. 

• Zeg persoonlijk een gebed met die intenties;
• Of steek een kaarsje aan bij moeder Maria en vraag om haar bemiddeling;
• Of vraag een priester die u kent om die dag een mis met die intenties op te dragen;
• Of vraag aan religieuze congregaties om die dag te bidden voor die intenties;
• …

Uiteraard zou het fijn zijn dat ook andere christenen op hun manier hun steentje zouden bijdragen. Laat 28 december een oecumenische gebedsdag voor het leven worden.

Bid graag mee en verspreid dit bericht. Dank!

De Belgische Bisschoppen hebben dit kerkelijk jaar uitgeroepen als 'Jaar van de Geloofsbelijdenis'. Kardinaal Godfried Danneels komt op donderdagavond 04 februari 2010 hierover een spreekbeurt geven in de parochiezaal van O.-L.-V.-Waver. Kom mee luisteren.

Waar was God?

Naar aanleiding van de terroristische daden van 11 september 2001 in de Verenigde Staten werd op de Amerikaanse televisie in de 'Early Show' een gelovige actrice geïnterviewd. Men stelde haar de vraag: "Hoe is het mogelijk dat God die schrikwekkende dingen heeft kunnen toelaten?" De actrice gaf er een gevat maar ook een zeer diep antwoord op: "Ik geloof dat God eigenlijk even geschokt en verontwaardigd is als wij. Maar reeds jaren lang werd God geruisloos gebannen uit onze gezinnen, onze verenigingen, onze regering, uit ons leven. Een 'gentleman' als Hij is, heeft God zich dan maar stilletjes teruggetrokken. Hoe kunnen wij nu verwachten dat God ons zijn zegen en bescherming geeft, als wij Hem altijd hebben getoond dat Hij ons maar beter kan gerust laten?"

Ondertussen zijn de gebeurtenissen van 11 september 2001 al enkele jaren achter de rug. Maar gelijkaardige zaken gebeuren steeds opnieuw in onze wereld: bomaanslagen, gezinsdrama’s, criminaliteit. En telkens als zulke dingen gebeuren, hoor je mensen herhalen: “Waar was God”? Het antwoord van de Amerikaanse actrice op deze vraag blijft stof tot nadenken. Is het niet waar dat God vaak met stille trom naar de achtergrond van ons leven wordt verdrongen, en dat wij niet altijd goed beseffen wat de gevolgen daarvan kunnen zijn? Ik geef hiervan slechts twee voorbeelden: 

1. Sommige mensen laten verstaan dat het niet echt nodig is met kinderen te bidden of hen onderricht uit de bijbel te geven. Mooie bezinningsteksten en verhalen die de kinderen volgens hen meer aanspreken, vinden zij al voldoende. En voor ons klinkt dit aannemelijk, en we bemoeien er ons niet mee. Nochtans: wordt zonder gebed de band van de kinderen met God niet verbroken? En leerde de bijbel niet aan de kinderen dat zij niet mogen stelen, dat zij vader en moeder moeten eren, dat zij niet mogen doden, en dat zij hun naasten moeten beminnen als zichzelf?

2. Gelovige jongeren vertellen dat zij op de middelbare school tijdens de godsdienstlessen soms weinig echte godsdienst krijgen. De verantwoordelijken verdedigen zich: "We moeten de jongeren toch iets bijbrengen over relaties, racisme, derde wereld, homoseksualiteit!"  Voor ons klinkt dit aannemelijk. Maar blijven jongeren dan toch niet op hun geloofshonger zitten? Moeten wij hen niet op de eerste plaats vertellen wie God is en dat Hij een plan, ja een droom heeft met iedere jongen en ieder meisje? Moeten wij jongeren niet vertellen wat God allemaal, vooral door zijn zoon Jezus Christus, voor ons heeft gedaan, en dat Hij van ons een goede levenswandel verwacht? Wie anders dan God zal jongeren kunnen motiveren goed te zijn en goed te handelen, ook als dit offers van hen vraagt? En wie anders dan God kan dat consequent van hen eisen? Misschien komt het ooit nog zover dat jongeren in hun eigen omgeving geestelijk of zelfs lichamelijk worden gedood. De ouders zullen zich dan waarschijnlijk afvragen: "Waarom liet God dit toe?" En God zal dan misschien voorzichtig antwoorden: "Ik was helaas in hun jeugdvereniging, hun school of bij hen thuis niet toegelaten."

Goede vrienden, het wordt Kerstmis. Met Kerstmis komt God weer naar ons toe in een klein mensenkind. Hij zet deze grote stap naar ons. Wij echter worden in onze gezinnen, onze scholen en in onze verenigingen niet verplicht Hem toe te laten. Waar voor Hem geen plaats was zochten Jozef en Maria gewoon een ander onderkomen.  En zoals je weet is Jezus uiteindelijk geboren in een stal. Alleen Maria en Jozef zelf, enkele herders en een paar dieren waren aanwezig. Maar bij hen was Hij echt welkom en dat heeft heel de wereld goed gedaan.

Wil ook jij dat God goed doet aan onze wereld, aan uw gezin, aan uw school, uw vereniging, uw parochie? Maak dan gauw uw stalletje klaar. Heet Hem welkom, eerst en vooral bij u thuis. En allen samen heten wij Hem feestelijk welkom op 24 en 25 december in onze parochiekerken. Van harte een Zalig Kerstmis en weldra ook een gezegend jaar 2010!

Karl Abts, pastoor parochie O.-L.-V.-Waver