We kunnen veel leren van de christelijke sekten om ons heen. Jawel, omdat een gezond geloof op vele punten gewoon de ware opponent vormt met wat zij stellen. Het zijn dan ook de sektaire voorgangers die een ramp meteen koppelen aan een rechtstreeks ingrijpen van God. Als de aarde beeft, dan is het God die haar geslagen heeft, verklaren zij zonder blozen. En, natuurlijk, zij hebben daar een gepast bijbelvers voor. Wat vind je van dit vers uit het boek Job? "Hij verplaatst bergen, voor men het merkt; in zijn woede stoot hij ze omver. De aarde schudt hij van haar plaats, zodat haar zuilen wankelen."
Ziezo, op literalistische wijze wordt hier de kwade God opgevoerd; een God die straft via de pijnbank van de natuur. Als we verder lezen in literalistische modus wordt het erg spannend als blijkt dat ook de mens de capaciteit wordt toegeschreven om een berg te verplaatsen. "Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaadje, dan zullen jullie tegen die berg zeggen: “Verplaats je van hier naar daar!” en dan zal hij zich verplaatsen."
Macht over God
Het zou ons kunnen helpen als we tot ons laten doordringen dat we hier juist niet letterlijk moeten lezen. De eerste bergverplaatsing ten gevolge van diepgelovig gebed moet nog gebeuren. Evenzo ontbreken ook de bewijzen van teruggegroeide benen en armen alsook het tot leven wekken van overledenen, ook al zullen er zeker sekten zijn die dit luidkeels claimen. Dat hoeft ons echt niet te verbazen want fundamentalisme is namelijk 'macht uitoefenen over God'; het is bepalen wat God doet en wanneer. Sekten kunnen het dan ook niet laten om het einde van de wereld te voorspellen. Het zit in hun eschatologisch gemanipuleerd DNA.
God, die de macht heeft bergen te verzetten, Hij is immers Schepper, houdt zich daar niet mee bezig. Waarom zou Hij? Om de gebedstaal van een oudtestamentisch schrijver te bevestigen? Omdat Hij dan pas echt geliefd en aanbeden zal worden? Zaait God angst en vernieling of is dat eerder het kenmerk van Zijn tegenstander?
De meester van de ziel
Is God dan de grote toeschouwer? Is Hij niet bij machte de bergen beter te grondvesten? Eerst en vooral moeten we opmerken dat God onzichtbaar is. En zelfs wanneer Hij incarneert, zien we dat Hij ten hemel vaart en opnieuw zijn onzichtbare Geest zendt. Dat zou eigenlijk al voldoende moeten zijn om te snappen dat God zich vooral met de ontastbare ziel van de mens wenst in te laten. Als Hij de natuur zou beroeren, dan enkel met het oog op de ziel.
En ja, we mogen geloven dat Jezus de scheppingsrealiteit heeft beroerd. Hij deed iemand opstaan uit de dood. Hij deed een boom verdorren. Hij stilde een storm en Hij genas vele zieken. De Kerk leert ons dat we daar niet aan moeten twijfelen. Hij manifesteerde wel degelijk zijn goddelijkheid maar altijd om een duidelijke reden. Om het geloof op te wekken: "Zie, hier is meer dan Jonah". "Gelooft Mij dan om de wonderen die Ik doe". Of om waar geloof te bevestigen. “Uw geloof heeft u gered”.
De pedagogie van het kruis
Is het einddoel lichamelijke genezing? Is Hij de goddelijke dokter die geen enkel patient aan zijn lot overlaat? Is het einddoel van het luwen van de storm het wegnemen van het gevaar van de natuur? Neen! Dat is niet de zending van de Messias. Dat is niet Gods pedagogie. De pedagogie van het Kruis weerhoudt Hem juist om zich op te stellen als een superheld. De kinderen van een superheld kunnen namelijk niet groeien in zelfstandigheid en heiligheid. Waarom volharden tot aan het einde, waarom onze zaligheid bewerken, waarom ons eigen kruis opnemen als God diegene is die alles wonderlijk blijft oplossen?
God raakt af en toe de natuur aan en openbaart even de bovennatuur. Maar Hij is niet de mecanicien van de schepping, noch de verpleger van het sterfelijk lichaam. Ook Lazarus moest weer sterven. Wat God wil, is de ziel raken. Hij is de auteur van onze geest. Hij wil onze ziel terugwinnen als wij het zelf vrijelijk toelaten. En daartoe geeft Hij ons geloofskansen; trekt Hij onze aandacht.
Het laatste teken
Maar we moeten weten dat God onze aandacht niet trekt door bergen te verplaatsen, noch door ze vast te houden. Hij trekt de aandacht van de wereld door zijn menswording. Hij valt neer als graan dat door de aarde opgeslokt wordt en er sterft. Hij daalt neer op de aarde om zelf mee te voelen wat het betekent om de grond te voelen beven, om bespuwd te worden, om ziek te worden, om ten onder te gaan aan de lichamelijke dood. Hij koos voor de grootst mogelijk vorm van empathie, namelijk, zelf mens worden en daardoor te moeten sterven. God trekt de aandacht door het Kruis en vervolgens door de Opstanding. Een ander teken moeten wij niet verwachten.
Wie gelooft dat God alles kan verhinderen, gelooft eigenlijk in een God die niet gekruisigd moest worden, en gelooft bijgevolg ook in een God die niet hoeft te kiezen voor de medelijdendende empathie. Zo’n gelovige staat weer alleen met zijn ellende en kan zo naast de agnost gaan staan, die God blijft verwijten dat die te ver afstand houdt.
Wie van God lichamelijke genezing eist, vergeet vergiffenis te vragen voor zijn zonden. En andersom, als wij Gods wil zoeken in nederigheid, dan kan het ons overkomen dat God even de natuurlijke orde beroert en ons een knipoog geeft, nog voor de eeuwigheid zich openbaart. Daarom moeten we blijven bidden.
De aarde, ondanks haar schoonheid en de momenten van euforie, blijft uitendelijk toch de bodem waarin voor elk mens een kruis klaar staat. We weten enkel niet wanneer. Alleen het geloof zal er ons op dat moment toe brengen het hoofd te draaien en in de ogen te kijken van een Lotgenoot die ons zegt dat het paradijs niet ver meer is.
