Ik kwam de trap af en zag, zoals elke dag, een klein prentje van Moeder Teresa. Zo typisch, die heiligen; ze zijn er, zonder opdringen. Je kan naar hen kijken, je kan ze negeren. Je kan hen om hulp vragen, of hen gewoon voorbijgaan. Soms zie je ze niet, en soms ben je dankbaar voor hun stille aanwezigheid. Ze zijn hier bij ons, maar ze zijn vooral in de hemel, bij God.
De hemel is vol. Vol van interessante mensen, die allemaal, met hun verschillende karakters, door de straling van God vernieuwd zijn. Het is niet meer zoals hier, waar het karakter en het persoonlijkheidstype voor een groot deel bepalen of je iemand graag hebt of niet, want door Gods heiligende hulp zijn zij daaraan voorbij. Ze zijn verheerlijkt en daarom zijn het echt heerlijke mensen die gezonden zijn om ons te helpen om de weg met Jezus te gaan.
Ik stel voor dat we elke ochtend onze symbolische trap afgaan, de heiligen opmerken, en dan op weg gaan, met oog voor de ‘kapellekes’ langs de weg en de vriendschapsband met hen verdiepen. Of ga je liever alleen door het geestelijk leven? Dat zou spijtig zijn. Sla hun vriendschap niet af door inertie, onaandachtigheid en geslotenheid. Herken de dagelijkse impulsen van de hemel. Onze broeders en zusters willen ons aanmoedigen om de druk van de doelloosheid en de dingen die onze geest hinderen van ons af te schudden. Het zal ons helpen om de geloofsreis verder te zetten.
De kinderen van het aardse traject en de kinderen in de hemel, zij die de strijd voleindigd hebben, vormen één familie. Wil je de Vader behagen? Toon Hem dan hoe goed zijn kinderen met elkaar omgaan. Want wat is er beter dan broeders en zusters die eendrachtig samen door het leven gaan? Het is als kostelijke olie op het hoofd, als dauw die neerdruipt op Gods berg. Daar schenkt de Vader zijn zegen, namelijk echt leven, voor altijd.
